کم پارس کن بی حیا
ای هرزه گیاه باغ ایران
ای روباه سرزمین شیران
بازی ننمای با دُم شیر
هر چند به دست توست زنجیر
توهین ننمای به قوم و کیشم
کز هر جهتی من از تو بیشم
در محضر ما ادب نگه دار
سر خم کن و حرمت و ادب دار
ما با ادبیم با ادب باش
وز بی ادبی گَزیده لب باش
ما ترک غیور و قهرمانیم
ما سرور مردم جهانیم
ما ملت قهرمان ترکیم
ما زاده سرزمین گرگیم
پا چون به حریم ما گذارید
ساکت شده پارس کم نمایید
روی تو اگر کمی حیا داشت
اندیشه تو اگر صفا داشت
گر احمق و بی حیا نبودی
درمانده و بینوا نبودی
در خانه دل تو را چو کس بود
فرمایش شهریار بس بود
اما چه کنم که بی حیایی
تومظهر جوری و جفایی
خود بند ادب گسسته خواهی
خود حرمت خود شکسته خواهی
ای مظهر هر فساد و پستی
هان حرمت عارفان شکستی
بنگر که چه بی اصالتی تو
بی حرمت و بی لیاقتی تو
در اوج کلاس بی کلاسی
تو وصله زشت یک لباسی
حیف است که بگویم سگی تو
تو بوشوگ و زمبه زمانی
آویزه گوش کن از این پس
هر دوره زمان و پیش هر کس
زین بعد به هر کجا رسیدی
هر جا که نشان زترک دیدی
برخیز و و فای خود نشان ده
در محضر ترک، دم تکان ده
یادت نرود ولو به گاهی
وین گفتۀ ماندگار شاهی
